Merhaba,

Bahar ile birlikte toprak uyanır, çiçekler tomurcuklanır, uzun yorucu bir kışın ardından yürekler aşk ile dolar ya hani bende öyle bir bahar ayında, hayata merhaba demişim işte. Bahar ile birlikte uyanmışım kısaca… Gözümü açtığımda ise etrafta renk renk mis kokulu çiçekler ve onların etrafında uçuşan kelebeklerle tanışmışım…

Önce emeklemişim, sonra pati pati yürümüşüm ve bu sirkülasyon böylece devam etmiş. Her gözümü açıp kapattığımda bir de bakmışım ki artık kocaman bir kadın olmuşum. Evlenmişim, iki tane tırtılım olmuş.

Göz açıp kapayıncaya kadar tırtıllarımda kocaman olmuşlar tabii… Daha dün gibi… Masal gibi… Büyük tırtılım Mertcan 10, küçük tırtılım Arda ise daha 2 yaşında.

İki tırtıl… İkisi de birbirinden gece ve gündüz kadar farklı… Abimiz daha uslu, sessiz bir çocukken, küçüğümüz ise tabir-i caizse tam bir oyuncu…

Şimdilik bir kelebeğimiz olmadığı için kelebek arzumuzu ise erkek kardeşimin kızı Selen ile gideriyoruz. Tabii bu noktada bir de assolist kelebeğimiz var. O da benim biriciğim, down sendromlu küçük kız kardeşim Banu, yani bizim biricik “nünü” müz...

İşte ben kısaca buyum. Matematik tutkusunu mesleğiyle birleştiren, iki tırtıl annesi ve iki kelebek tutkunu bir anne… Kah kitap okurken karakterler arasından kendisine bir rol belirleyen, kah örgü ören, el sanatlarıyla uğraşan, kah ise mutfağını seven, yenililiklere açık bir kadın… Adım mı ne? Siz bana şimdilik Zume deyin yeterli.

Zume, zume, zume… Her şey de vardır o… Araştırır, öğrenir, uğraşır, didinir, yapar… Öğrendim, tamam artık demez… Her gün yeni bir şey öğreneceğini bilir, ona göre hareket eder.. Ve her şeyden önemlisi de hayatı sever, dört elle tutunur. Ona tutunduğunda bilir ki bir sarmaşık gibi yukarı kolayca çıkabilecektir…

Zume işte kısaca böyle biridir. Tanıdıkça, derinine indikçe sizde seversiniz kesinle… Yüreğim hepinizi alacak kadar büyük nede olsa… Bundan sonrasında artık bende buradayım. Kahveye, çaya sizi de beklerim…